ฮ่าๆ title ตลกดีอะ สำหรับคนที่เข้ามาอ่านทุกคนเลย จ๊วบบบบ 55+

 

ที่มาอัพเพราะมีคนเค้าบ่นหลายคน บ่นมาหลายเดือน ว่ามันเก่าแล้วววว ออกแนว เน่าๆ

 

เนื้อหา ไม่ได้อัพเดรต เรยยยย

 

 

อิอิ จะมาอัพเดรตให้ฟังงงงงงงงงง นะจ้ะ สาวน้อย 555+

 

ก็แบบว่า เราสนุกสนานกับการทำงานมากเรยอะ แล้วเกรดมันก็ตกจาก 3.7 เปง 3.3 -*-

 

แต่พ่อแม่มะดุหวะ คงชิน-*-

 

จากนันเราก็ฟิต... รุจักหาความรุ ประสบการ นอก รร มากขึ้น ออกจากบ้านทุกวันเรยหวะมีช่วงนึง

 

พ่อแม่แทบจำหน้าสวยๆ ของลูกสาวคนนี้ไม่ได้แล้ว - -*

 

อื้มแล้วพอใกล้สอบก็เกิดสำนึกได้ว่าต้องฟิต ก็เลยต้องใจเรียน ไม่งั่นเกรดมันจะตกกว่านี้

 

แล้วก็...

 

ยะฮู้ววววว เกรขึ้น เว้ยยยยย ดีใจกับชั้นหน่อย ลับไป 3.7 เท่าเดิมมมมม

 

ฟ้ายังมีตา คนสวยๆ ก็ย่อมให้เกรดดีๆ (เกี่ยวปะวะ) 55+ ^^"

 

จากนั้น ก็ปิดเทอม

อาทิตย์แรกก็นะ ชิวมากอะ เที่ยวบ่อยๆ ดูทีวี เล่นเอ็ม ไม่ได้ทามอารายมีสาระเรย

อาจจะนอนนี่หละดีมีสาระสุดแล้วมั๊งงง 55+

 

แล้วก็หลังจากนั้นมะกี่วัน

ก็เริ่มนึกได้

 

เปิดทีวีไป ฟังเพลง "รุตัวช้า" ของโจป๊อบ อะเคยฟังปะ มันโดน

ไม่ใช่ว่าไปแอบรักใครนะ

 

แต่ว่า รุตัวช้าว่า ต้องเตีรยมเอน

 

55+

 

ไม่ได้เริ่มอ่านเริ่มเรียน เรย

พิเสดติว ยังไม่ได้ลง

ก็เลยให้พ่อไปลง

ทีนี้หละ คิวก็แน่นอึ้ดทุกว่า ตั้งแต่ 8มง - 4มง จันถึงอาทิต

กลับมาก็มาอ่าน ทวน แทบมึน 55+

 

มึนควันรถเมลล์ ตอนนั่งไปศมศรีหวะ 555+

 

ชีวิตอันแสนเศร้า ชั้นนะอยากไปค่ายเหลือเกิน เพือ่นๆ ก็คงรุว่าเรื่องเที่ยว นั้นเปงงานหลัก เรียนนั้นเปงงานรอง ของเรา

 

แต่ไม่ได้แล้ว มันมะทัน เรยปติวัด ตัวเองงง

 

ค่ายต้อง ทามเปงไม่สน ทั้งที่โคตรอยากไปอะ แล้วก็ต้องมาสนเรียนน

 

ถ้าเข้าที่ไน๋ได้นะ ไว้เจอกัน ที่ค่าย

 

สาธุๆๆ

 

 

แล้วพวกแก คุณ พี่ๆ น้องๆ เพือ่นๆ เปงไงบ้างอะ

 

ชิวมะ หรือ รุตัวช้าแบบเรา

 

หรือ in love หรือ โสด

 

หรือว่า เปงบ้า.. อารายวะ งง-*-

 

55+

 

ท่าทางเราจะบ้า เออๆ ไปก่อนนะคะ ทุกคน บะบาย

 

 

คิดถึง เมน้ด้วย **

ชีวิตก็ไม่แน่นอนเนอะ

 

ไม่รุจะจบวันไหน

 

อื้ม เพราะฉะนั้น เราคิดว่า เราน่าจะสุดๆ กับชีวิตไปดีกว่า จะมัวมานั่งซึมทำไมเนอะ

 

เมื่อวันเสาร์ที่ 5 กลางคืนอะ.. มีคนมาพูดกับเราว่า

"ขวัญจะมัวมาเศร้าทำไม ขวัญเหลือเวลาเท่าไหร่.. ไม่กี่ชั่วโมงแล้ว ทำไมไม่ใช้เวลาที่มีให้คุ้มค่าก่อนที่จะไปหละ"

 

เราชอบประโยคนี้มากๆ  มันทำให้เรามีกำลังใจ

 

 

ถึงแม้เวลา มันจะเหลือน้อย แต่เราก็ไม่ควรปล่อยเวลาให้มันผ่าน ไป เพราะเมื่อมันผ่านไปแล้ว มันจะไม่สามารถกลับมาแก้ไขได้

 

ต่อไปนี้ เราจะ เต็มที่ กับทุกสิ่ง เราจะพยายาม เราคิดว่า เราทำได้นะ

 

เราจพพยายามให้ถึงที่สุด..

เพราะถ้าเราได้พยายามอะไรแล้ว ถึงแม้ว่าผลจะเป็นยังไง เราก็คงไม่เสียใจที่มันเป็น ...Coz เราได้พยายามแล้ว

---

พอๆดีกว่า หลังจากบ่นเป็นยายแก่เรยเนอะ

 

เมื่อวันศุกที่ 4 ส.ค. มีญี่ปุ่นมา แล้วก็มีงานเลี้ยง เราพยายามจะพูดกับเค้ามากๆ

 

เราอยากพูด แต่สุดท้ายสิ่งที่เรียนมา 2 ปี ก็ได้แค่พูดกับเค้าว่า

สวัสดีค่ะ อร่อยมั๊ย ไปไหน ฉันไม่รุเรื่อง ฉันเรื่อง ขอบคุณ เชิน

 

อารายอะ ทั้งที่ เรียนมาเยอะกว่านั้นนะ ทามไมพูดได้แค่นั้น..

 

วันเสาร์ที่5 ตอนเช้า ขอพอว่าไม่อยากเรียนญี่ปุ่น แต่จะไปวัดพระแก้วกับญ่ป่น พ่อให้ ดีจายมาก แล้วก็บอกพ่อว่าตอนเย็นจะไปงาน energy race

 

เดินๆ วันนี้ก็ยังคุยกับเค้าม่ายค่อยรุเรื่อง แต่ที่ปลื้มๆคือ คนญี่ปุ่น น่าร๊ากจัง ทั้ง ญ และ ช

 

จากนั้นก็กินข้าว เลิกบ่าย2 จากนั้นก็ไปสยามต่อ

 

ไป สำนักงานนโยบายและแผนพลังงาน แล้วก็ไปเกษตร

 

ตอน5 ทุ่มพ่อรอรับกลับ ใจเรอยากค้างมากๆ แต่มีนคงเป็นไปไม่ได้ เราก็รุ

 

รุ่งขึ้นก็ไอใหม่ ตื่นตั้งแต่เช้า พอเสร็จงานก็ไปรัชโยธินต่อ

 

ร้องเกะๆ

 

หนุกหนาน ไม่รุว่าเราหนุกคนเดียวรึป่าว

กลับบ้าน

---

วันพุด ไปส่งผึ้ง แล้วก็กัน แล้วดันไปเจอ ปิงปิงอะ เพือ่นเก่าตอน ประถม มันก็ไปเหมือนกันหล่า

 

คิดถึงแกนะเว้ยผึ้ง อื้มเดี๋ยวน้องหนูมันก็จะไปแล้ว

 

เหลือเรา เฮ้อ เซ็งๆๆเริ่มเซ็งๆ

 

 

 

 

มีเรื่องมากมายให้อัพเยอะแยะมากมายเรยอะ

ตั้งแต่ปลายเดือนที่แล้ววว..

...............................

ไปบ้านน้องหมา ที่นนทบุรีมา

ตอนเย็นไปซื้อเนื้อไก่กะพ่อมา รุ่งเช้าตื่นแต่เช้าเรย

มาเช็คชื่อ ขึ้นรถ ช่วยเหดูเงินอีก แถมโดนอาจรย์ว่านะ เราเหนือ่ย

 

แต่มันไม่ทำให้เราท้อหรอก เพราะเรารู้ว่าในที่สุดเราต้องผ่านมันไปได้

ตอนแย่บนรถ เราก็นำสัน สนุกดี

 

เรามีเพือ่นที่รัก ช่วยเราทำงาน ขอบจายแกหวะ ต่ชั้นรุสึกโดด เดี่ยวยังไงไม่รุ

................................

 

อาทิตย์แห่งการสถาปนา สโมสร

 

เริ่มเตรียมงานวันอังคาร

วันพุด.. ไปขอสารจากอาจาร คนๆนึง

เค้าบอกว่าเราไม่รับผิดชอบ เคาว่าเราสารพัด

 

เราแค่อยากจะบอกว่า ที่เรา เหนือ่นทุกวันนี้อะ เราทำเพือ่นอะไร

เราไม่ได้ทำเพือ่ตัวเองเรย

 

อาจารย์คะ หนูอยากบอกอาจารย์นะคะ

หนูอยากอธิบาย แต่พูดอารายออกไป มันก็เหมือนข้อแก้ตัวอยู่ดี

 

แล้วทำไมหละ หลังออกจากห้อง เราร้องไห้..

มันก็มีโอกาสเป็นไปได้ชะมะหละ ที่คนเข้าแข็งข้างนอก ข้างในอาจไม่..

 

วันพึรึหัด ตอนเช้ามาเตีรยมงานตั้งแต่7 โมง

 

ไม่มีครายมาช่วยเรย จนถึง9โมงถึงมีคนมา รุไม่เราเสียใจมาก เราคิดว่า

ทุกๆคนจะทิ้งเรา เรากลัวมาก

 

แต่พอเห็นทุกคนมาช่วยเรา ดีใจมากๆ

 

อาจารย์คนนั้นเดินมา เค้ามองเราอย่างหน่ากลัว ทามไงดี เราทามอะไรไม่ถูกแล้ว

 

พอจบงาน ก็โอเค.. ยิ้มได้...

.................................................................

อาทิตย์แห่งการสอบ

 

เราเป็นอะไรไป เราไม่เคยทำข้อสอบช้าอ่างงี้

 

ทั้งที่เราอ่านมากกว่าเดิม

 

แต่สมาธิเราก็ขาดมากกว่าเดิม

 

เราทำข้อสอบทันแค่วิชาเดียวคือ ญีป่น คะแนน ก็ได้ 93 เต็มร้อย เราดีใจมากๆ แต่เราคิดว่าเรายังทำไม่ดี

 

เพราะ แค่วิชาเดียวมันไม่ช่วยอารายมาก เพราะวิชาที่เหลือเราก็ไง่เหมือนเดิม ไทยก็ได้คะแนนน้อย

 

คะแนนเลขออกมาแล้ว ถึงเราไม่ตกอ่านะ

 

แต่เราก็ไม่รุว่าคะแนนจะเปงไง

 

เฮ็อ สอบเสร็จ ประชุม เตีรยมงาน

 

อินประสานมิตร เปงฝ่ายสถานที่จัดเลี้ยง

 

วันนี้ประชุมเลิกเกือบ2ทุ่ม เราต้องกลับเอง เพราะว่าพ่อกับแม่เรา ต้องรีบกลับ เค้าม่ายรอเรา

ถึง3ทุ่ม

 

โดนพ่อว่าอีกแล้วหละ เฮ้อ...

...............................................................................................................................

 

เก็บตก

ป๋าเอ้ยยย เรายังคิดถึงแกนะเว้ย เราไม่ได้หายไปไหน ยังอยุ่ในใจแก กลับมามกรา ชั้นจะพาแกไปเที่ยวเรย

ป๋า ป่าน ขวัญ ไปเที่ยวกันนะ ไปค่ายกันเหอะ เราอยากไปเที่ยว

ไปเดินป่า ไปเที่ยวทะเล เหมือนที่พวกเราเคยทำ

 

นะๆๆๆ

 

ช่วงนี้เราก็ ยุ่งๆบ้างอะ แต่ความขี้เกียดเยอะ เราไม่ได้ไปค่าย หรือไปเที่ยวไหนเรย

รุสึกว่าเวลา น้อย.. อยากไปเที่ยวมาก

อยากออกไปนอกบ้าน

อยากเจอเพือ่น

อยากทำทุกอย่างๆ

รอแกอยู่นะเว้ย

...............................................................

คิดถึงแกนะเว้ย บ้ายบาย น้องหนูที่จะไปฝรั่งเศส บ้ายบ้ายผึ้ง กะป๊อบไปเมก ทัพ หนามเตย เห่งตรอง

 

เฮ้อ..น้องหนูกับผึ้ง พวกแกไม่อยู่แล้วใครจะช่วย เราทำงานอังกิดวะ

ใครจะติวอังกิดให้เราวะ

ใครจะคอยพูดให้กำลังใจเราวะ

 

ใครจะคอยให้เราปากหมาใส่วะ

 

แล้วเราจะอยู่กับใครหละวะ..

 

พวกแกไปแล้วรีบกลับมาเร็วๆนะ เรารอแกอยู่..

สวัสดี ตอนนี้ก็เปดเทอมไปแล้วอาทิด นึงนะ

 

ไม่ค่อยได้ทาม อารายเรย เรียนก็ม่ายได้เรียน

 

มัวแต่หลับ - -

 

ก่อนเปิดเทอม เราไปสอนหนังสือคนตาบอดมา

 

สนุกมากมาย ติดน้องๆ มากๆ ไปมา4 ครั้ง อยากไปอีก แต่ไม่มีเวลา และแม่ก็ไม่ให้ออกจากบ้านด้วย

 

-*-

 

เปิดเทอมวันแรก..

 

+โม้กันใหญ่ๆ.. คุยนู่น นี่ๆ ๆ ๆ

 

 

+ ชั้นกำลังตั้งหน้าตั้งตาหาคนเข้าสโมสร อยู่

+แล้วก็ โดด เรียนไปงานสถาปนา ก.ท. แล้วก็ออกมาจากงานก่อน เพื่อกลับมาเรียนต่อ อีก1คาบ ฮ่าๆ

(ความจริงหละ ชั้นไม่อยากกลับหรอก แต่เพื่อนๆ ชั้นมันอยากกลับไปเรียนนน)

 

 

+เหมือนเดิม ตั้งหน้าตั้งตา หาคนเข้าสโม ต้องคอยไปนั่งอธิบาย เหมือนอัเทป ไว้ พูดอธิบาย อินคืออารายๆ เปงสิบๆคน

+ซ้อมสี ด้วย ชั้น กับแน๊น ก็เล่นกัน บนแสตนอีกตาม เคยยยย.. หุหุ แล้วเค้าก็หาว่าเราร้องเบา.. ทั้งที่ตะโกน จนคอจะแตกอยู่แล้วววววว เชอะๆ.. ไว้วันหลังจะพกไม ขึ้นสแตนด้วยนะ คอยดู - -

 

วันพึรึหัด มีตลาดนัด ในมหาลัย สนุกสนาน

 

+มา รร ตั้งแต่เช้าแล้ววว มาตั้งแต่ 6โมงกว่า แล้วก็ไปนอนเล่นที่ห้องพอ จนตื่นมาอีกที 8โมงกว่าแล้ววว

เวงกำเรย เค้าเข้าแถวไปแล้ว แต่ยังไม่สายที่ จะรีบวิ่งไปเรียน ฮ่าๆ เรยรีบวิ่งจากห้องพ่อไป เรยยย

+ประชุมสี ชั้นไปประชุมสายด้วยอะ เกือบไม่ได้เช็คชื่อกับอาจารย์แล้ว มัวแต่วุ่นเรื่องชมรม

+เข้าไปประชุม ก็นอนเล่น กลิ้งเล่น แกล้งเพือ่น คุยเล่นๆ มัน่างสบายเจงๆ เหมือนว่า โลกนี้มีแต่พหญิง รร นี้เปง รร หญิงล้วน 55+ เพราะว่า พุชายไป ร.ด. หมด

+โหว.. พักกลางวัน 2 ชั่วโมง ตอนพัก ออกไปทำฟัน ที่คณะ ทันตะ ในมหาลัยสักแป๊ป..นึง แล้วก็เข้ามากินๆๆๆ ต่อ

+แล้วก็มาเรียน วิทย์ หลังกินข้าว อยากหลับมากๆ อาจารย์เค้าจัดกลุ่มให้ ได้อยู่กลุ่ม2 นั่งหน้าสุดๆๆ กะว่า โห คราวนี้ นั่งหน้า ได้เรียนแน่ๆ จะได้ไม่หลับ เหมือนแต่ก่อน 55+

+สักพัก อาจารย์เค้าก็ให้เลือก หัวข้อทำรายงาน เราเลือกหัวข้อที่ 9 เพราะมันทามง่าย

+ อาจารย์บอกว่า ใครเลือกหัว ข้อไหน ให้ย้ายไป โต๊ะนั้น.. อ่าวกำ เรยอะด หัวข้อ 9 โต๊ะสุดท้าย หลังห้องเรยยย

 

+ 5 5 เพื่อนเย้ยยยย เรยหวะ

 

+จากนั้นก็เรียน ออกแบบ เข้าห้องสายด้วย ทามไงได้ ก็วิชาก่อนปล่อยช้า

 

+ จากนั้น ขึ้น สแตน ซ้อมสีๆๆๆ ซ้อมๆๆ เราขึ้น สายอีกแล้ววว บอกแล้วไม่สายไม่ใช่ วรกมล เฮ้อ.. ขึ้นสายก็เลิกช้าเปงธรรม ดา อ่านะ

 

เรียนญี่ปุ่น

 

ปกติ ออกจากบ้าน เกือบ8 โมง เข้าห้องสายทุกที

 

แต่ว่าครั้งนี้ พี่จะต้องไปเที่ยว ตจว. เรยเอาเราไปหย่อน ไว้ตั้งแต่ 7โมง โอ้ววว เช้ามากมาย

 

ชั้นนะ ปกติ เพิ่งตื่นเรยยย

 

ไปปุ๊ป... พอเดินเข้าไป เค้าดันติดป้ายว่าหยุดเรียนน

 

ทั้งที่ แล้วเค้าม่ายได้บอกว่าจะหยุด..

 

 

โหดูดิ บ้านอยู่ตั้ง บางกะปิ ถ่อไปเรียน สุขุมวิท แล้วดันหยุด.. เอาหละสิทีนี้

 

กลับบ้านไงหละ.. พาดี พี่ยังไปไม่ไกล เรย มารับกลับทัน พาไปส่งบ้าน ..

 

นอน ต่อ... ค๊อกๆ แค๊กๆ

10/05/49

ไปลพบุรีมา หนะ

ตื่น 05.15น. ออกจากบ้านหกโมง พี่ไปส่งที่หัวลำโพง ง่วงมากๆเมื่อคืนก่อนนอนดึก

ไปถึง ก็6โมงคลึ่งพาดี ตรงเวลานัด คราวนี้ไม่มีสายแล้ววว

 

มาปุ๊ปเจอพี่ๆที่อัสสัม รอสักพักพวกพัดพวกป่าน บดินก็มา..

7โมง ออกจากหัวลำโพง ผ่านหลายสถานี..ในกทม....อยูธยา..และลพบุรี

 

ตอนแย่บนรถไฟ.. ก็ทำหลายอย่าง เล่นชิพปี้ชิพ เอบีซี ฉุบตีมือเปงห้อเลือดตอนนี้ยังม่ยาหายเลยอะ..

แล้วเราก็พก ญี่ปุ่น ไปท่องด้วย ขาดเรียนมา 6 อาทิตย์เต็มๆ จะไม่ให้ลืมได้อย่างไรหละ ก็ต้องท่งกันหน่อย

แต่ดันนน ไม่มีสมาธิซะงั้นเรย เลิกอ่าน

 

มาถึงลพบุรีเกือบๆ 10 โมง ลงมาปุ๊บพี่แบ๊งก็บอกว่าวันนี้จะเล่นกัน ห้ามพูดคำว่า"สิบ"ใครพูดจะโดนดี

เราก็โดนไปหลายทีเหมือนกัน

 

จากนั้นก็ขึ้นรถ ไปดูโรงเรียนที่1

โรงเรียนแรกนี่น่าสงสารที่สุด เปงรรประถม-ม.3 นักเรียน 300กว่าคน แต่ว่าทรุดโทรมมากๆๆ

มีโรงเพาะเห็ดด้วย แต่หมามันเข้าไปอยู่ จากโรงเพาะ"เห็ด" จึงกลายเปงโรงเพาะ"เห็บ"

 

จากนั้นก็มาดู รร. ที่2กันต่อ

อื้มพื้นที่ดูหว้างใหญ่ ห้องสมุดเคาหรูหรา.. รรนี้เค้าขอแอร์ไว้ติดห้องสมุด เพราะห้องสมุดที่นี่อับมั่กๆ ร้อนสุดๆ

รร.นี้อยู่ในวัด เคยเปงป่าช้าเก่าด้วยยยย หึหึ

แต่รร นี้อะสภาพดูดีกว่า รร ที่แล้วเยอะเรย ขนาดรร.ใหญ่กว่านะ แต่ว่านักเรียนน้อยกว่าเหือบคลึ่งอะ

ผ.อ.ก็ดู ไฮๆ อะแบบว่าใส่นาฬิกาเรือนทองฝังเพชร ใส่แหวนเพชร มาต้อนรับ..

หลังจากจบจาก รร นี้ก็ขึ้นรถ.. บทสนธนา ในรถก็คือ กล่าวถึง รร.ที่ไปดูมาเมื้อกี้ หุหุ

 

จากนั้นก็มาพักกินข้าวกันก่อน

กินก๋วยเตี๋ยวเรือ รุสึกว่าผ.อ. โรงเรียนแรกเค้าจะเลี้ยงนะ ถ้าจำมะผิด อื้มกินไป3ชามมม อิ่ม สุดๆเรยอะ

กินเยอะ เกรงใจเขาเหมือนกันเพราะแต่ละคนกินคนละ3 4ชามทั้งนั้น เค้าจ่ายไปเกือบพันมั๊งรุสึก

 

จากนั้นก็ไปดูรร.ที่3

รร.นี้ก็ ดูดีอะนะแต่ว่าเค้าอยากได้แปลงเกษตรอะ..

อื้ม รร.นี้มีห้องสมุด ที่คณะตลกเป็ดเชิญยิ้มมาสร้างไว้อะ มีดาวเทียมด้วย

ก็ดีอะ มีน้ำส้มกะเอแคร์มาต้นรับ แต่บางคนเค้าบอกว่ากินแล้วท้องเสียอะ เราม่ารุเหมือนกัน เพราะเรายังมะเสีย

 

จากนั้นก็ไปดู โรงเรียนวัดยางอารายซักอย่างอะหละนะ

ก็ รร นี้เปงรรที่ ปีที่แล้วพี่ๆอัสสัมเค้ามาทาสีกันไว้อะ สียังดูแจ่มๆ ยังไม่ลอกอะ

 

จากนั้นก็ขึ้น มาถึงรร.ที่ 4

รรนี้ ดูสภาพแล้วดุดีนะ

พอมาถึง ผ.อ. ก็เล่า เรื่อง รรให้ฟัง แบบว่า รรนี้เด็กเยอะอะ แต่ครูน้อยมีแค่ 19คนเอง

บางที เด็กที่นี่เรยต้องเรียนจากทีวีอะ อื้ม

แล้วก็เครื่องเล่น สนามเด็กเล่านก็ไม่มีมั๊งเท่าทีจำได้

ขึ้นไปดูบนห้องเอนกประสง ห้องประชุม ก็หรูดีอ่านะ

จากนั้นก็ ออกจากรร. แล้วก็ไป ดูลิงเค้าเรียกว่าอารายหว่า.. มีให้ไหว้พระด้วย อื้ม

 

แล้วก็ไอดูปราสาท พระณารายอะ เรียกไมถูกอะ ถ่ายรูปๆ แล้วก็ไปขึ้นรถตู้ กลับ กทม.

 

ขากลับก็มีสรุปงาน ของรร.ที่ไปมาแต่ละที้ว่าพวกเราพอจะไปช่วยอันไหนอารายยังได้บ้าง

ถึงอนุสวรีย์ประมาณทุ่มนึงหละ กินข้าวต่อ ขึ้นรถกลับบ้าน ถึงประมาณ3ทุ่มหละมั๊ง

 

เหนื่อยจังเรย.. วันนี้ ยังเพลียอยู่ ง่วงนอนมากๆ ไปนอนต่อดีกว่า -*-

 ยิ้มๆ ยิ้มๆ สงสัยอ่าดิ เราจะยิ้มทามไม

 

ก็เรื่องมีอยู่ว่า......

 

เมื่อวานไปมีตติ้งงานคอนInt มา เราไปสายหละ เราไม่อยากอธิบายสักเท่าไหร่ พูดไปใครๆก็หาว่าเราแก้ตัว

แต่ความเจงชั้นอยากขอโทดนะ ทั้งแอร์ ทั้งเจิน กาน เต้ ต้องมารอเรา ทั้งที่เค้าม่ายต้องรอก็ได้

เฮ้อ ชั้นมันไม่มีวินัยเรยหวะ ขอโทดด้วยนะ ขอโทดเจงๆ

 

แต่นี่ม่ายช่ายเรื่องที่ทามให้เรายิ้มนะ-*-

 

ต่อมาก็ไปร้าน ทำพลาสติก ไปสังทำเข็มกลัดอะ มาขายของหาทุนเข้าสโม

 

แล้วก็กลับมากินดู๋ดี๋ จากนั้นก็ไป ร้องแกะ ไม่ได้ร้องหลอก... นั่งคุยๆ ฮาๆๆ คุยงาน ปามานนั้น

 

แล้ว4โมงเราก็กลับมาบ้าน

 

แท้น แท่....ๆๆ ต่อไปนี้ เรากำลังจะเล่าเรื่องที่ทำให้เรายิ้มมม หุหุ

 

อื้ม เราได้จดหมาย มาไกลจากเปรู แล้วววว

เพื่อนเราคนนี้ชื่อ "ป๋า" ไปเรียนเปรู เค้าเป็นคนที่น่าร๊าก กว้างขวาง เปงที่ร๊ากของทุกคน^^แต่มีอยู่เรื่องเดียวคือชั้นสวยกว่ามัน ฮ่าๆ

---

 

รำพึงรำพันมานาน ช่วงนี้ก็กึ่งๆยุ่งๆว่างๆ พอว่างก็หารายทำตลอด

 

หุหุ คิดถึงเพื่อนทุกคนนะ

ทั้งเพื่อนenergy fantasia

เพื่อนๆและน้องค่ายเยาวชนกระทิงน้อย

เพื่อนประสานมิตร

เพื่อนInt

และเพื่อนๆพี่ๆ ที่เราเคยร่วมทำกิจกรรม ต่างๆและค่ายที่ไม่ได้เอ่ยนามมา

ปีนี้มีอายหลายๆอย่างที่มันเปลี่ยนแปลงเรา

 

..

..

 

จะต้องเรียนหนักขึ้น

งานมากมาย ทั้งอินเตอร์แรคท์ กีลาสี งานชมรมเยาวชนกระทิงน้อยอีกอัน

---

งานอินเตอร์แรคท์..

ซึ่งเราก็เคยคิดที่จะออกมาหลายครั้ง เพราะเราไม่เคยเข้าใจว่าอินคืออาราย

เราไม่เข้าใจว่าพิธีการต่างๆมากมาย มันสำคัญกับอินอย่างไร ไม่เข้าใจ แทนที่จะใช้เวลาที่เสียมาทำดีเพิ่มมากขึ้น

ไม่เข้าใจทำไมเวลาทำอารายก็แค่ลงไปช่วยอย่างผิวเผิน ไม่เข้าใจทำไมคนเราต้องสร้างภาพ

ทำอย่างงี้มันก็เหมือนไม่ทำหนะหละ ไอแค่ลงไปแตะปัญหามันไม่ช่วยอารายได้มากหรอก

 

แต่.. ตอนนี้ความคิดเรา รักอินเตอร์แรคท์มาก และอยากที่จะทำงานให้ดีที่สุด

ทำไมหนะหรอ??

ปีนี้เป็นปีของเรา เรามีสิทธิ๋ที่จะคิดเปงแล้ว ว่ามันควรเป็นอย่างไร ในเมื่อมันอยู่ในมือเราแล้ว เราก็ควรทำมันให้เต็มที่

สิ่งที่เราเคยคิดว่ามันไม่ดี แต่ปีนี้เราก็เอามาเปลี่ยนกันได้สิ

 

ตอนนี้เรามีความสุขมากๆ อยากจะให้มีคนมาช่วยเราทำงานจังเรย อยากให้คนลงได้สัมผัสในหลายๆเรื่องที่เราได้

แล้วคุณก็อาจ มองอินในอีกมุมนึง

 

ร๊ากอินเตอร์แรค ขึ้นเยอะเรยหวะ

---

งานชมรมเยาวชนกระทิงน้อย..

เดี๋ยวก็จะมีนัดประชุมแล้วหละ..

ตอนไปค่ายเราก็หาน้องๆลงมาทำงานแล้ว เราอยากให้น้องลงมาช่วยกันทำงาน ลงมามีส่วนร่วม

อยากให้น้องเริ่มคิด เริ่มรักค่ายกระทิง

 

บอกตามตรงว่า มันมีปัญหาอารายหลายๆ อย่างและมีเรื่องหลายเรื่องที่เราต้องทำ

 

แต่สิ่งที่คิดได้เป็นอันดับแรกคือ ชั้นทำให้แกนะป๋าๆ.. ชั้นรอแกอยู่

 

บางครั้งเราก็เบื่อ ไม่อยากจะมานั่งยุ่งแล้ว แต่เป๋าหมายของเรา คือทำให้แก

 

เรารอแกอยู่ รอ.. เมื่อไหร่แกจะกลับมา

 

ชั้นไม่รู้หรอกนะว่า สิ่งที่ชั้นทำ มันจะเป็นยังไง แต่ชั้นแค่อยากให้แกเห็น ตอนที่แกกลับมา

 

ชมรมกระทิงน้อย ยังต้องอยู่ต่อ

 

ยังต้องอยู่รอด..

 

สู้ตายนะเว้ย

 

คิดถึงแกมากๆเรยหวะป๋า.. ชั้นคิดถึงมากๆ